تبلیغات
نور جاویدان - ریا (خود نمایی)
نور جاویدان
کامیابی دنیوی و اخروی در اسلام و فقط و فقط اسلام

50 دلیل برای رد مسیحیت

 

این نام کتابی می باشد که شما مسلمانان میتوانید با خواندن ان در یابید که مسیحیت چه مشکلات اساسی دارد . در این کتاب به صورت در باره ی دین مسیحیت بحث شده است . امیدوارم با خواندن ان به معلومات خود بافزایید. من این کتاب را برای شما اینجا قرار دادم و می توانید به راحتی دانلود کنید.

50 دلیل برای رد مسیحیت( دانلود)

 

 

آرشیو موضوعی

آرشیو

لینکستان

صفحات جانبی

← آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

 

ریا

كسى كه در عقیده و عمل خود خالص نیست در مرتبه‏اى از مراتب شرك قرار دارد. یكى از جلوه‏هاى شرك ریا است. ریا عملى است كه به انگیزه كسب محبوبیت در نزد مردم صورت مى‏گیرد؛ در حالى كه فاعل آن عمل تظاهر مى‏كند كه انگیزه او جلب رضایت خداست. كسى كه عملى را به منظور جلب توجه و مدح مردم انجام مى‏دهد ولى چنین تظاهر مى‏كند كه قصد او از انجام آن عمل تقرب پروردگار است، ریا كار است. اگر آن عمل عبادت باشد، مثل نماز، روزه و حج كه شرط قبولى آنها قصد قربت است، عبادت فرد ریاكار باطل و عمل او حرام است. ولى اگر آن عمل عبادت نباشد بلكه عمل مباحى باشد كه قصد قربت در آن شرط نیست، عمل مذكور مقرب نخواهد بود، ولى از لحاظ فقهى حرام نیست؛ اگر چه باعث نزدیكى به خدا نمى‏شود و حتى انسان را از خداوند دور مى‏سازد.

ریا در عبادت، هم رابطه انسان و خداوند را تضعیف مى‏كند و هم به رابطه با دیگران زیان مى‏رساند. رابطه انسان و خداوند در اثر ریا دچار ضعف مى‏شود زیرا چنین عملى به منزله بازیچه قرار دادن عبادات و استهزاء خداوند است. پس كسى كه عبادتى را از روى ریا انجام مى‏دهد، از كسى كه آن عبادت را ترك مى‏كند وضعیت بدترى دارد؛ زیرا اگر تارك عبادت، عبادت واجبى را ترك كند مرتكب یك عمل حرام شده است و اگر ترك عبادت مستحب نماید عمل حرامى انجام نداده است در حالى كه عبادت كننده ریاكار، در صورتى كه عبادت واجب را از روى ریا انجام دهد دو عمل حرام را مرتكب شده است: نخست ترك واجب كرده است و دیگر آن كه مرتكب استهزاءخداوند شده است. اگر حتى آن عبادت مستحب باشد باز هم خداوند و عبادت او را به استهزاء گرفته است كه عملى بسیار زشت‏تر است.

رابطه انسان بادیگران نیز در اثر ریا خدشه دار مى‏شود چرا كه گویى انسان ریاكار به مكر و فریب دیگران روى آورده است و چنین كارى در واقع خروج از معیارهاى اخلاق اجتماعى است. ریاكار خواه در عبادت ریا كند و خواه در اعمال دیگر در هر صورت دیگران را دچار فریب كارى خود نموده است در نتیجه به طور كلى مى‏توان گفت ریا كارى باعث تزلزل روابطه انسانى و اجتماعى است. ریا هم قلب انسان ریاكار را تیره مى‏كند و مانع رشد و كمال او مى‏شود و هم روابط اجتماعى را آسیب‏پذیر مى‏سازد؛ زیرا باعث از بین رفتن حس اعتماد در جامعه مى‏شود و انسان‏ها را دچار سوءظن مى‏سازد سوءظن خود مانع از سهولت و سلامت روابط فرهنگى، سیاسى، اقتصادى و... است و فضاى جامعه را ناخوشایند و غیر قابل تحمل مى‏كند.

با توجه به تعریفى كه ارئه نمودیم، ریا همواره عملى مذموم است. برخى از عالمان اخلاق، ریا را در دو نوع دانسته اند: ریاء مذموم و ریاء محبوب در نظر این عالمان، افعالى همچون پوشیدن لباس زیبا و زینت كردن خود در صورتى كه متناسب با شأن فرد باشد ریا است، اما ریاء محبوب است. این عمل را به این دلیل ریا مى‏خوانند كه فرد با پوشیدن لباس زیبا و تزیین خود، خواستار مقبولیت نزد مردم است و یا حداقل مى‏خواهد مورد نكوهش و عیب‏جویى مردم واقع نشو؛ پس نیت او توجه و رضایت مردم است.

به نظر مى‏رسد با توجه به بعضى روایات كه هر ریایى را شرك معرفى مى‏كنند بهتر است ریا به گونه‏اى تعریف شود كه ریا ء محبوب را نتوان در آن جاى داد. به عبارت بهتر تعریف ریا به گونه‏اى باشد كه نتوان افعال مطلوب و غیر مذموم را مطلوب و ممدوح است، پس بهتر است آن را ریا نخوانیم چرا كه در روایتى از امام صادق(ع) آمده است كه: كل ریاء شرك (121) بدون شك هیچ عمل شرك آلودى نمى‏تواند مذموم نباشد و پوشیدن لباس زیبا و متناسب با شأن انسان، هرگز عملى مذموم نیست و نمى‏توان آن را شرك دانست.

منشأ ریاكارى

ریا كار مانند هر فرد دیگرى اعمال اختیارى خود را به انگیزه جلب منفعت و یا دفع ضرر انجام مى‏دهد. فرد ریاكار مى‏خواهد در ذهن وقلب مردم داراى منزلت بالایى باشد. او براى جلب نظر و رضایت مردم رضایت خداوند را نادیده مى‏گیرد و گویى مردم را بر خداوند مقدم مى‏شمارد او دو خطاى بزرگ دارد: اولا غافل است كه قضاوت مردم درباره او به خواست و اراده الهى بستگى دارد و تأثیرى آن اعمال در خوش آمد یا تنفر مردم به دست خداوند است. اگر خدا بخواهد آن اعمال موجب جلب نظر و قضاوت خوب مردم نسبت به او مى‏شود و اگر نخواهد همان اعمال موجب تنفر مردم از وى مى‏شود پس ریاكار در اعتقاد به توحید افعالى دچار تزلزل و گمراهى شده است. ثانیا ریاكار گمان مى‏كند مردم در رساندن سود یا دفع ضرر از او مستقل هستند و توجه ندارد كه تاثیر اعمال مردم در رساندن سود و جلوگیرى از ضرر به اراده خداوند وابسته است و آنان در تأثیر اعمال خود مستقل نیستند. این غفلت و بى‏توجهى نیز به معناى بى‏توجهى به توحید افعالى است كه موجب مى‏شود فرد ریاكار به دایره شرك پا گذارد.

آثار ریا

ریا موجب دورى از خداوند و نابودى عمل است. انسان را از خدا دور مى‏كند زیرا ریاكار از قدرت خداوند غافل مى‏شود و به جاى توسل به او در انجام كارهاى خود به غیر خدا متوسل مى‏شود. عمل را نابود مى‏كند زیرا كسى كه عملى را براى غیر خدا انجام دهد پاداش آن را نیز باید از غیر خدا طلب كند و غیر خدا از دادن پاداش ناتوان است. خداوند در روز قیامت به ریاكاران مى‏گوید: پاداش كارهایتان را از كسانى طلب كنید كه براى آنها كار كرده‏اید پس بنگرید كه آیا در نزد آنها پاداشى براى شما وجود دارد؟! (122)

پیامبر اكرم(ص) فرموده‏اند:

لا یقبل اللَّه تعالى عملا فیه مثقال ذرة من ریاء (123)

خداوند عملى را كه در آن ذره‏اى ریا باشد نمى‏پذیرد.

در حدیث قدسى آمده است: من بهترین شریك هستم كسى كه عملى را براى من و غیر من انجام دهد آن عمل را به آن غیر مى‏دهم. و نیز فرموده است فقط عملى را مى‏پذیرم كه تنها و تنها براى من انجام شده باشد. (124)

من عمل لغیراللَّه و كله اللَّه الى عمله یوم القیامة (125)

كسى كه براى غیر خدا عمل كند خداوند او را در روز قیامت به عملش وا مى‏گذارد.

در روایتى از امام صادق(ع) آمده است:

كل ریاء شرك، انه من عمل للناس كان ثوابه على الناس و من عمل للَّه كان ثوابه على اللَّه (126)

هر ریایى شرك است كسى كه براى مردم كار كند پاداش او بر عهده مردم است و كسى كه براى خدا كار كند پاداش او بر خداست.

اگر ریاكار در جلب نظر مردم موفق شود و تا مدتى مردم از او به نیكى یاد كنند به تدریج از خدا غافل‏تر مى‏شود و گمان مى‏كند كه این خود اوست كه مى‏تواند نیك نامى را براى خودش فراهم آورد. غافل از آن كه خداوند ستارالعیوب، زشت كارى و ریاكارى او را پوشانده است. این غفلت موجب مى‏شود او در ارتكاب این گناه اصرار ورزد و تیرگى قلب خود را افزایش دهد.

یكى از آثار ریا این است كه ریاكار قبل از هر كس دیگرى دچار سوء ظن مى‏شود او مانند هر خطا كار دیگرى دیگران را به كیش خود مى‏پندارد در نتیجه اعمال مردم صالح را با بدگمانى مى‏نگرد و احتمال مى‏دهد كه آنان نیز همچون او ریاكار باشند. چنین فردى از آثار مثبت همنشینى با صالحان محروم مى‏شود و از فواید حضور در اجتماعات معنوى بى‏بهره مى‏ماند.

اثر دیگر ریا در صورتى است كه ریا كارى ریاكاران آشكار شود؛ در این صورت فضاى بى‏اعتمادى در اجتماع پدید مى‏آید و محیط برادرى و اعتماد آلوده مى‏شود.

درمان ریا

مؤثرترین درمان ریا، بازنگرى و تأمل ریاكار در عقیده خود نسبت به خداوند است. اگر فرد ریاكار به یاد آورد كه فقط خداوند، عالم و قادر على الاطلاق است و دیگران هیچ علم و قدرتى از خود ندارند، در خواهد یافت كه فقط خداوند از نیكى‏ها و بدى‏هاى نیت و عمل او آگاه است و فقط او قادر است منافع بنده خویش را تامین و ضررها را از او دفع نماید. پس به جاى توسل به مخلوقات ممكن و ناتوان به خداوند واجب الوجود قادر مهربان روى مى‏آورد و رفاه و نیك نامى و سعادت دنیا و آخرت را از او مى‏خواهد؛ چرا كه هر موجودى غیر از خداوند متعال ضعیف است. چنان كه خداوند متعال در آیه 73 سوره حج مى‏فرماید:

ان الذین تدعون من دون اللَّه لن یخلقوا ذبابا ولوا اجتمعوا له و ان یسلبهم الذباب شیئا لا یستنقذوه منه ضعف الطالب و المطلوب؛

كسانى راكه جز خدا مى‏خوانید هرگز حتى مگسى نمى‏آفرینند، هر چند براى آفریدن از آن اجتماع كنند و اگر آن مگس چیزى از آنان برباید نمى‏توانند آن را باز پس گیرند. طالب و مطلوب هر دو ناتوانند.

یكى دیگر از راه‏هاى مبارزه با ریا، توجه ریاكار به اثار سوء ریاست و این كه در یابد حاصل ریاكارى چیزى جز تیرگى قلب، دورى از خدا، نابودى عمل، حسرت آخرت و بى‏بهرگى از همنشینى با مؤمنان نیست. براى مثال ریاكاران در ذهن خود عالم آخرت را ترسیم كنند و تصور كنند كه انسان‏هاى گناهكار هم از آنان وضعیت بهترى دارند در حالى كه ریاكاران در زمره مشركان و خلد در عذاب هستند، گناهكاران از عذاب شرك ورزى در امان هستند و امید رهایى دارند. و یا این كه تصور كنند انسان‏هاى مخلص، با زحمت كم به پاداش فراوان دست یافته‏اند و آنان با عمل بسیار، چیزى جز عذاب نمى‏بینند. تصور این صحنه‏هاى حسرت بار مى‏تواند فرد را از ریاكارى باز دارد.

راه دیگر درمان ریاكارى، آگاهى و توجه به پاداش عظیم اعمال خالصانه است. اگر كسى مقام مخلصان را بداند، انگیزه او در كسب مقام اخلاص بیشتر مى‏شود و به جاى تلاش ریاكارانه خواهد كوشید مراتب اخلاص خویش را بیافزاید.

و در پایان چه درمانى از این بالاتر كه ریاكار بداند و بیندیشد كه در اثر ریا از مصاحبت و دوستى با محبوب حقیقى محروم مى‏شود و هدایاى او حتى اگر كوچك‏ترین شائبه ریا داشته باشد از سوى خداوند سریع الرضا و پروردگار خطاپوش مهربان باز پس فرستاده مى‏شود. باید از خداوند مهربان خواست تا او خود لذت خلوص را در كام ما قرار دهد و اخلاص را به ما عطا كند. توسل به خداوند و اولیاء مخلص او و به كارگیرى راه‏هاى درمان ریا، مى‏تواند این تیرگى و ظلمت را از دل بزداید. ان‏شاءاللَّه.

پى‏نوشتها

121 - اصول كافى، ج 2، ص 293، كتاب ایمان و كفر، باب ریاء، حدیث 3.

122 - جامع السعادات، ج 2، ص 387.

123 - همان.

124 - همان. صص، 389 - 388.

125 - همان، ص 388.

126 - اصول كافى، كتاب الایمان الكفر، باب ریاء، حدیث 3.

درباره وبلاگ

این بلاگ دارای مطالب مذهبی، کتب اسلامی، اعجاز قرآن، ترتیل و تلاوت قرآن کریم، دانلود های رایگان اسلامی، تصاویر اسلامی، معلومات در باره امامان و پیامبران، احادیث، اذکار و غیره مطالب به در بخور میباشد.
مدیر وبلاگ : نجیب الله ارغستانی

آخرین پست ها

جستجو

نظرسنجی

  • به نظر تان بهترین دین كدام است؟





نویسندگان

Najeeb ullah