تبلیغات
نور جاویدان - توبه
نور جاویدان
کامیابی دنیوی و اخروی در اسلام و فقط و فقط اسلام

50 دلیل برای رد مسیحیت

 

این نام کتابی می باشد که شما مسلمانان میتوانید با خواندن ان در یابید که مسیحیت چه مشکلات اساسی دارد . در این کتاب به صورت در باره ی دین مسیحیت بحث شده است . امیدوارم با خواندن ان به معلومات خود بافزایید. من این کتاب را برای شما اینجا قرار دادم و می توانید به راحتی دانلود کنید.

50 دلیل برای رد مسیحیت( دانلود)

 

 

آرشیو موضوعی

آرشیو

لینکستان

صفحات جانبی

← آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

 

توبه

توبه در لغت به معناى بازگشت است. كلمه بازگشت وقتى به كار مى‏رود كه محل یا حالتى را مكان یا حالت اصلى براى بازگشت كننده در نظر گیریم. توبه در اصطلاح نیز از همین معناى لغوى برخوردار است. بنده‏اى كه در اثر جهل یا غفلت در برابر شهوات ناتوان بوده و گناه كرده است، از فطرت اصلى خود كه خداشناسى و خداجویى است خارج شده است، زیرا مقتضاى خداجویى و كمال خواهى انسان، عمل به نیكى‏ها و ترك گناه است. هر گاه بنده گناه‏كار پرده جهل و غفلت را كنار زند و در زشتى عمل گذشته خود اندیشه كند، در مى‏یابد كه گناه او را از كمال بازداشته و از خداوند دور كرده است. سپس احساس پشیمانى بر او غالب مى‏شود و قصد مى‏كند دورى حاصل از گناه را برطرف سازد و جهت حركت خود را عوض كند. گناه، حركت پشت به خداست و موجب بعد از اوست. پشیمانى حاصل از رفع جهل و غفلت، انگیزه تغییر جهت حركت را پدید مى‏آورد. براى تغییر جهت نخست باید توقف نمود. توقف گناه، همان ترك گناه است. پس از توقف باید در جهت مخالف گذشته یعنى به سوى خدا حركت كند. حركت به سوى خدا یعنى جبران گذشته و ادامه حركت در آینده، توبه تركیبى از این آگاهى، پشیمانى و جبران است. توبه كننده، بازگشت كننده به فطرت اصلى خویش و مسیر اصلى حركت انسان است او كه از وجود خدا وصفاتى همچون علم و بصیرت و كیفر دهندگى خدا غافل بوده و از فرامین او یا زشتى نافرمانى او غفلت نموده است، پس از زدودن غفلت به سوى خدا بازگشت مى‏كند و خواهان جبران گذشته مى‏شود.

بازگشت توبه كننده با بازگشت خداوند همراه است. یعنى هر گاه گناهكار به مقتضاى فطرت خویش باز مى‏گردد و ترك گناه كند، خداوند نیز به رحمت خویش باز مى‏گردد، چرا كه:

ان اللَّه هو التواب الرحیم؛ (261)

در آیات زیادى از قرآن این بازگشت متقابل بیان شده است:

فمن تاب من بعد ظلمه و اصلح فان اللَّه یتوب علیه ان اللَّه غفور رحیم؛ (262)

پس هر كه بعد از ستم كردن توبه كند و جبران نماید، خداوند توبه او را مى‏پذیرد، خداوند آمرزنده مهربان است.

پذیرش توبه بنده از سوى خداوند با تعابیرى همچون یتوب علیه بیان شده است، زیرا خداوند نیز در آغاز و در اصل با بنده خویش با رحمت و مهربانى عمل مى‏كند و كیفر دهى و غضب خداوند پس از ناسپاسى و عصیان بنده رخ مى‏دهد. پس بازگشت خدا به معناى رجوع به رحمت و مهربانى است كه در رفتار خداوند با بنده اصل است.

در قرآن كریم آیات بسیارى درباره توبه وجود دارد. در این آیات مى‏توان شرایط و آثار توبه را یافت. این آیات مؤمنان را به توبه دعوت كرده‏اند:

و توبوا الى اللَّه جمیعا ایها المؤمنون لعلكم تفلحون؛ (263)

اى مؤمنان، همگى به درگاه خدا توبه كنید امید است كه رستگار شوید.

هر كس به غایت وجود خویش آگاه باشد و نقش گناه را در هلاكت و دورى از سعادت بداند با اطلاع از گناه بودن یك عمل و آگاهى از عواقب سوء آن، حكم خواهد كرد كه ترك آن گناه مقدمه ضرورى رسیدن به سعادت است. خداوند در این آیه به همین حقیقت اشاره فرموده است تا عقل‏هاى غفلت زده را بیدار كند و راه رستگارى را به آنان یادآور شود.

توبه‏اى كه پس از آن گناهى انجام نگیرد رستگار كننده است و خداوند نیز به این گونه توبه دعوت مى‏كند:

یا ایها الذین آمنوا توبوا الى اللَّه توبة نصوحا عسى ربكم ان یكفر عنكم سیئاتكم و یدخلكم جنات تجرى من تحتها الانهار؛ (264)

اى كسانى كه ایمان آورده‏اید به درگاه خدا توبه‏اى راستین كنید، امید است كه پروردگارتان بدى‏هایتان را از شما بزداید و شما را به باغ‏هایى كه از زیر درختان آن جویبارها روان است در آورد.

در روایات ائمه معصومین (ع) نیز عباراتى كه مؤمنان را به توبه ترغیب مى‏كنند بسیار است. در برخى از روایات شدت اشتیاق خداوند به توبه بندگان بیان شده است تا شدت دوستى خداوند به توبه كنندگان معلوم گردد و انگیزه توبه قوى گردد.

خداوند خود در قرآن فرمود:

ان اللَّه یحب التوابین. (265)

امام صادق(ع) فرمودند:

ان اللَّه اشد فرحا بتوبة عبده من رجل اضل راحلته و زاده لیلة ظلماء فوجدها فاللَّه تعالى اشد فرحا بتوبة عبده من ذلك الرجل براحلته حین وجدها؛ (266)

شادمانى خدا از توبه بنده‏اش بیشتر از شادمانى كسى است كه مركب و توشه سفرش را در شبى تاریك گم كند و سپس آن را بیابد؛ پس شادى خداوند متعال از توبه بنده‏اش بیشتر است از شادمانى آن شخص به هنگام باز یافتن مركب و توشه‏اش.

اقسام توبه

توبه یا توبه عموم مردم است كه بازگشت از نافرمانى و معصیت خداست و یا توبه معصوم است. معصوم معصیت نمى‏كند، لذا توبه او از فعل حرام و ترك واجب نیست، بلكه توبه معصوم توبه از ترك اولى است. قسم سوم توبه نیز، توبه سالكان طریق خداست كه هر گونه توجه به غیر خدا را گناهى بر خود مى‏شمارند و آن را موجب خسارت خویش مى‏دانند.

الف - توبه عموم مردم همان است كه خداوند همه مردم را به آن امر فرموده:

توبوا الى اللَّه جمیعاً ایه المؤمنون. (267)

اراده ترك گناه به دو صورت ممكن است: گروهى از مؤمنان فرمان خدا را اجرا مى‏كنند كه فرمود:

یا ایها الذین ءامنوا توبوا الى اللَّه توبة نصوحا. (268)

اینان از همه گناهان توبه مى‏كنند و به گناه باز نمى‏گردند مگر لغزش‏هایى كه هر غیر معصومى به آن مبتلا مى‏شود. این گروه چنان كه در ایه 8 سوره تحریم آمده است، امید است كه مورد مغفرت واقع شوند و به بهشت درآیند.

گروهى دیگر از گناهان كبیره توبه مى‏كنند و واجبات مهم را انجام مى‏دهند. توبه این گونه افراد خالص و كامل نیست. این گونه افراد مصداق این آیه مباركه هستند:

الذین یجتنبون كبائر الاثم وافوحش الا اللمم ان ربك وسع المغفرة هو اعلم بكم اذا انشاكم من الارض و اذا انتم اجنة فى بطون امهتكم فلا تزكوا انفسكم هو اعلم بمن اتقى؛ (269)

آنان كه از گناهان بزرگ و زشت كارى‏ها، جز گناهان صغیره، دورى مى‏كنند پرودگار تو به آنها آمرزشى گسترده دارد. او به شما از همه آگاه‏تر است. از آن هنگام كه شما را از زمین آفرید و در آن موقع كه به صورت جنین در شكم مادرانتان بودید، پس خودستایى نكنید او به حال پرهیزگاران داناتر است.

این دسته از افراد هر گاه دچار گناهى مى‏شوند، دوباره توبه مى‏كنند و خداوند آنان را كه چنین توبه مى‏كنند و خطاى خود را موجب ناامیدى قرار نمى‏دهند دوست دارد. امام صادق(ع) فرمودند:

ان اللَّه یحب العبد المفتن التواب و لم یكن ذلك منه كان افضل؛ (270)

خداوند بنده‏اى را كه چون در فتنه گناه افتد توبه مى‏كند دوست دارد و هر كس این گونه نباشد یعنى در گناه نیفتد و تكرار توبه نكند برتر است.

گروهى دیگر پس از توبه مقاومت مى‏كنند، ولى پس از مدتى دوباره به گناه عمدى مبتلا مى‏شوند و در عین حال واجبات را انجام مى‏دهند و بیشتر گناهان را ترك مى‏كنند، ولى در برابر برخى از گناهان مقاومت خود را از دست مى‏دهند و مرتكب گناه مى‏شوند و پس از آن نادم مى‏گردند و در توبه مجدد دچار تسویف مى‏شوند. اینان مصداق این آیه هستند كه:

و آخرون اعترفوا بذنوبهم خلطوا عملا صلحا و أاخر سیئا عسى اللَّه ان یتوب علیهم ان اللَّه غفور الرحیم. (271)

و گروهى دیگر به گناهان خود اعتراف كردند، و كار خوب و بد را به هم آمیختند، امید مى‏رود كه خداوند توبه آنها را بپذیرد. به یقین خداوند آمرزنده و مهربان است.

این گروه چون بر تسویف شیطانى غلبه كنند و توبه كنند، امید است بخشوده شوند و خداوندبا آمرزش و مهربانى خود با آنان رفتار مى‏نماید، ولى همواره در این خطر هستند كه پیش از آن كه موفق به توبه شوند عمرشان به سر آید.

گروهى دیگر پس از توبه و مقاومت در برابر گناه، دوباره مرتكب گناه مى‏شوند، ولى پشیمان نمى‏شوند و در اندیشه توبه نیستند. این دسته، از جمله اصرار كنندگان بر گناه هستند. این گونه افراد به دشوارى مى‏توانند ایمان به توحید را در درون خود محفوظ دارند و مؤمن از دنیا بروند. اگر كافر از دنیا روند، اهل آتش خواهند بود و اگر مؤمن از دنیا بروند در صورتى كه طاعات آنان از بدى‏هایشان بیشتر باشد امید است اهل نجات باشند.

دسته‏اى از افراد هستند كه از گناه خویش پشیمان مى‏شوند و توبه مى‏كنند و علاوه بر آن عقوبت دنیایى نیز مى‏بینند. این گونه افراد را خداوند عذاب نخواهد كرد.

از امیرالمؤمنین(ع) روایت شده است كه فرموده:

الذنوب ثلاثة: فذنب مغفور، و ذنب غیر مغفور، و ذنب نرجوا لصاحبه و نخاف علیه؛

گناهان سه گونه‏اند، گناه بخشوده، گناه نابخشوده و گناهى كه براى انجام دهنده آن امید بخشایش داریم و نیز از نابخشوده بودنش بیمناكیم.

از ایشان خواستند كه هر یك از اقسام سه گانه را توضیح دهند. ایشان درباره گناه بخشوده فرمودند:

اما الذنب المفغور فعبد عاقبه اللَّه على ذنبه فى الدنیا، فاللَّه تعالى احلم و اكرم من ان یعاقب عبده مرتین؛ (272)

اما گناه بخشوده گناه بنده‏اى است كه خداوند او را بر گناهش در دنیا كیفر نموده است، پس خداوند متعال شكیباتر و كریم‏تر از آن است كه بنده‏اش را دوبار كیفر نماید.

ب. توبه معصوم چنان كه گفته شد توبه از معصیت نیست. بلكه توبه از ترك اولى است؛ برخى از توبه‏هاى انبیاء در قرآن كریم از این قبیل است. توبه حضرت ادم از این قبیل است:

فتلقى ءادم من ربه كلمت فتاب علیه انه هو التواب الرحیم؛ (273)

سپس آدم از پروردگارش كلماتى را دریافت نمود و خدا بر او ببخشود، آرى او است كه توبه‏پذیر مهربان است.

ج. توبه اولیاء و سالكان طریق الهى، پیامبر اكرم(ص) و اهل بیت سومین (ع) قسم از اقسام توبه است. توبه‏هاى مذكور در ادعیه اهل بیت از این قبیل است. در قرآن كریم وقتى از بخشودن پیامبر یاد شده است، مقصود بخشودن گناهى در این رتبه بوده است:

انا فتحنا لك فتحا مبینا* لیغفر لك اللَّه ما تقدم من ذنبك و ما تأخر؛ (274)

ما تو را پیروزى آشكارى دادیم* تا خداوند از گناه گذشته و آینده تو در گذرد.

گناه آنان كه در این مرتبه قرار دارند، معصیت منافى عصمت نیست، بلكه مقصود گناهى متناسب با مقام عصمت است. براى اولیاء واقع شدن در طبیعت و اشتغال به تدبیر امور دنیاى، موجب رنج است و آنان از این كه ناگزیر به زندگى در عالم طبیعت هستند دچار كدورت مى‏شوندو آرزو دارند حتى این مقدار از توجه به طبیعت وجود نمى‏داشت تا فقط به خداوند توجه مى‏نمودند و در ذكر دائم او بودند. پیامبر اكرم(ص) مى‏فرمودند:

انه لیغان على قلبى حتى أستغفراللَّه تعالى فى الیوم و اللیلة سبعین مرة؛ (275)

گاه دلم را كدورتى مى‏پوشاند تا آن كه روز و شب هفتاد بار از خداوند آمرزش بخواهم.

در خاتمه بحث اقسام توبه، باید گفت تقسیمى كه ذكر شد، بر حسب اختلاف معانى و مراتب گناه بود كه ناشى از اختلاف مرتبه توبه كنندگان است.

شرایط توبه

توبه دو ركن اصلى دارد كه بدون آن هیچ توبه‏اى محقق نمى‏شود: نخست پشیمانى از گناه و دوم عزم بر ترك گناه در حال و آینده به قصد تقرب به خداوند علاوه بر این اركان شرایطى نیز براى توبه وجود دارد كه آن شرایط به طور خلاصه عبارت است از:

جبران گذشته:

جبران گذشته به تناسب انواع گناه به شیوه‏اى خاص صورت مى‏گیرد. امیرالمؤمنین(ع) در عباراتى شیوا به اركان و شرایط توبه اشاره فرموده‏اند. ایشان خطاب به كسى كه در حضورشان آمرزش مى‏طلبید (استغفراللَّه مى‏گفت) فرمودند:

ثكلتك امك، اتدرى ما الاستغفار؟ الاستغفار درجة العلیین، و هو اسم واقع على ستة معان: اولها الندم على ما مضى، و الثانى العزم على ترك العود الیه ابدا، و الثالث ان تؤدى الى المخلوقین حقوقهم حتى تلقى اللَّه املس لیس علیك تبعة، و الرابع أن تعمد الى كل فریضه علیك ضیعتها فتؤدى حقها، و الخامس أن تعمد الى اللحم الذى نبت على السحت فتذیبه و الاحزان حتى تلصق الجلد بالعظم و ینشأ بینهما لحم جدید، و السادس أن تذیق الجسم ألم الطاعة كما ذقته حلاوة المعصیه، فعند ذلك تقول أستغفراللَّه؛ (276)

مادرت بر تو بگرید آیا مى‏دانى استغفار چیست؟ استغفار درجه بلند رتبگان است و شش معنى دارد: نخست پشیمانى بر آن چه گذشت و دوم عزم بر ترك همیشگى بازگشت به آن گناه و سوم آن كه حقوق مردم را به آنان بپردازى تا خدا را چنان پاك دیدار كنى كه گناهى بر تو نباشد، و چهارم این كه حق هر واجبى را كه ضایع كرده‏اى ادا كنى، و پنجم این كه گوشتى را كه از حرام روییده است با اندوه‏ها آب كنى چنان كه پوست به استخوان بچسبد و میان آن دو گوشتى تازه روید، و ششم آن كه درد طاعت را بر تن بچشانى، چنان كه شیرینى معصیت را به آن چشاندى، آن گاه مى‏توانى استغفراللَّه بگویى.

در این عبارت امیرمؤمنان على(ع) به دو ركن و شرط تحقق توبه اشاره فرموده‏اند و سپس دو شرط را كه شرط كمال توبه است اضافه نموده‏اند. اگر توبه كننده شرط تحقق را ادا نكند توبه او ثمرى ندارد، ولى شرط كمال این گونه نیست. فقط اگر كسى همت صعود به مراتب بالا را دارد باید علاوه بر جبران كاستى‏هاى گذشته، لذت‏هاى گذشته را نیز تدارك كند تا كامل‏ترین بهره را از توبه به دست آورد.

اولین شرط تحقق توبه، اداى حقوق دیگران است. اداى حقوق دیگران دو گونه تأثیر دارد: اولا رابطه انسان و دیگران را اصلاح مى‏كند و ثانیاً شرط اصلاح رابطه انسان با خداست.

حقوق مردم، اگر اموال و املاك باشد باید به آنها باز گردانده شود و اگر توبه كننده قدرت باز گرداندن را نداشته باشد باید رضایت صاحبان مال را به دست آورد و اگر حق‏الناس در ارتباط با جنایتى باشد باید دیه آن را بپردازد و در مورد قصاص به صاحبان حق اجازه قصاص دهد. در صورتى كه به كسى تهمت زده باشد و یا غیبت كرده باشد، باید مورد تهمت را تكذیب كند و از صاحب حق حلالیت طلبد و اگر بر خواستن رضایت صاحب حق مفسده‏اى باشد باید براى صاحب حق استغفار كند.

شرط دوم تحقق توبه اداى حقوق الهى است. توبه كننده یا واجباتى همچون نماز و روزه و زكات و... را ترك كرده كه باید آنها را تا حد امكان قضا كند، و یا محرماتى را مرتكب شده است همچون دروغ و شرابخوارى و... كه باید استغفار كند، پشیمان باشد و از تكرار آنها بپرهیزد.

دو شرط آخر یعنى ذوب كردن گوشتى كه از حرام روییده و چشاندن رنج طاعات بر خویشتن، چنان كه گفته شد شروط كمال توبه هستند.

آثار توبه

آثار توبه بسیار است و البته به تناسب مرتبه توبه كننده و نوع گناه، آثار توبه نیز متفاوت است كمترین آنها نجات از عذاب و بالاترین آنها رسیدن به مقامات بندگان مخلص و اولیاء الهى است. از آثار توبه مى‏توان موارد زیرا را برشمرد:

1 - كسى كه توبه مى‏كند مورد بخشایش و رحمت خدا واقع مى‏شود. خداوند متعال خود فرموده است:

و انى لغفار لمن تاب و امن و عمل صلحاً ثم اهتدى؛ (277)

و به یقین من آمرزنده كسى هستم كه توبه كند و ایمان بیاورد و كار شایسته نماید و به راه راست رهسپار شود.

2 - امید به رستگارى توبه كننده از آثار مهم توبه است:

فاما من تاب و أامن و عمل صلحاً فعسى أن یكون من المفلحین؛ (278)

و اما كسى كه توبه كند و ایمان آورد و به كار شایسته پردازد، امید كه از رستگاران باشد.

3 - محو كامل گناهان اثر دیگر توبه است. امام باقر(ع) فرموده‏اند:

التائب من الذنب كمن لا ذنب له؛ (279)

توبه كننده از گناه همانند كسى است كه گناه نكرده است.

امام صادق(ع) فرمودند:

اذا تاب العبد توبة نصوحا احبه اللَّه فستر علیه، قیل و كیف یستر علیه، قال ینسى ملكیه ما كانا یكتبان علیه و یوحى اللَّه الى جوارحه و الى بقاع الارض ان اكتمى علیه ذنوبه فیلقى اللَّه تعالى حین یلقاه و لیس شى‏ء یشهد علیه بشى‏ء من الذنوب؛ (280)

وقتى بنده توبه خالص كند خداوند دوست‏دار او مى‏شود و گناه او را مى‏پوشاند. از امام پرسیدند: چگونه پوشیده مى‏شود؟ فرمودند: دو فرشته او را از آن چه نوشته‏اند بر علیه او به فراموشى مى‏اندازند و به اندام‏هاى و قطعات زمین وحى كند كه گناهان او را بپوشانند. پس به هنگام ملاقات خداوند خدا را در حالى دیدار كند كه گناهان او را بپوشانند. پس به هنگام ملاقات خداوند خدا را در حالى دیدار كند كه بر هیچ گناهى از او هیچ چیزى گواهى نمى‏دهد.

4 - یكى از آثار امید بخش توبه آن است كه خداوند كریم به كرم خویش زشت‏كارى‏هاى توبه كننده را به نیكى بدل مى‏كند. خداوند در قرآن كریم پس از آن كه قاتلان و زانیان را به عذاب و زانیان را به عذاب دو چندان اخروى وعده مى‏دهد مى‏فرماید:

الا من تاب وأامن و عمل صلحا فاولئك یبدل اللَّه سیئاتهم حسنت و كان اللَّه غفوراً رحیماً؛ (281)

مگر كسى كه توبه كند و ایمان آورد و كار شایسته كند. پس خداوند بدى‏هایشان را به نیكى‏ها تبدیل مى‏كند و خدا همواره آمرزنده و مهربان است.

آین آیه نوید بخش به گناهكاران امید مى‏دهد كه جبران گذشته كنند و كاستى‏ها را به دارایى بدل سازند. كسى كه از عذاب آخرت و محرومیت از كمالات معنوى نگران و خائف است، حتى اگر به او بشارت دهند كه گناهان او از دفتر اعمالش محو شده است بسیار شادمان مى‏شود؛ چه برسد كه به او بگویند اگر عمل صالح پیشه كنى، بدى‏هاى تو به نیكى بدل خواهند شد. خداوند فرموده است:

ان الحسنت یذهبن السیئات. (282)

5 - توبه اقوام از گناهان مشترك، موجب بركت و قدرت آنها مى‏شود. حضرت هود به قوم عاد خطاب مى‏كند و مى‏گوید:

و یقوم استغفروا ربكم ثم توبوا الیه یرسل السماء علیكم مدراراً و یزدكم قوة الى قوتكم؛ (283)

و اى قوم من، از پروردگارتان آمرزش بخواهید سپس به درگاه او توبه كنید تا از آسمان بر شما بارش فراوان فرستد و نیرویى بر نیروى شما بیفزاید.


پى‏نوشتها

261 - توبه، 118.

262 - مائده، 39.

263 - نور، 31.

264 - تحریم، 8.

265 - بقره، 222.

266 - محجة البیضاء، ج 7، ص 8.

267 - نور، 31.

268 - تحریم، 8.

269 - نجم، 32.

270 - اصول كافى، ج 2، باب التوبه.

271 - توبه، 102.

272 - محجة البیضاء، ج 7، ص 30.

273 - بقره، 37.

274 - فتح، 2 - 1.

275 - محجة البیضاء، ج 7، ص 17.

276 -نهج‏البلاغه، كلمات قصار، 417.

277 - طه، 82.

278 - قصص، 67.

279 - اصول كافى، ج 2، باب التوبه.

280 - محجة البیضاء، ج 7، ص 9.

281 - فرقان، 70.

282 - هود، 114.

283 - هود، 52.

درباره وبلاگ

این بلاگ دارای مطالب مذهبی، کتب اسلامی، اعجاز قرآن، ترتیل و تلاوت قرآن کریم، دانلود های رایگان اسلامی، تصاویر اسلامی، معلومات در باره امامان و پیامبران، احادیث، اذکار و غیره مطالب به در بخور میباشد.
مدیر وبلاگ : نجیب الله ارغستانی

آخرین پست ها

جستجو

نظرسنجی

  • به نظر تان بهترین دین كدام است؟





نویسندگان

Najeeb ullah